Skip links

DAG_boek

DAG_boek. Een dagboek bij houden kan zo zijn nut hebben. Je kunt er eentje beginnen schrijven met woorden, volzinnen, quotes en alles wat er in je hoofd naar boven komt drijven en wil uitgedrukt worden in een aaneenschakeling van lettertjes. Of … je kunt er ook eentje tekenen. Je kunt er zelfs eentje creëren met een combinatie van woord- en beeldtaal; in wit-zwart of grijstinten, of in full-color of een mix van alle voorgaanden. Stel jezelf eens de vraag: “Wat zou het me kunnen brengen om er eentje op te starten?” Misschien zie je het al voor je wat er voor je in kan zitten?

Zo wilde ik vanochtend heel graag beginnen tekenen in de trein wanneer ik onderweg was naar een workshop. Want ik heb zelf de ervaring wat een dagboek kan betekenen. Een tekendagboek met schetsen van dingen die ik onderweg zou tegenkomen, en ook zaken toelaten die spontaan uit mijn hand via mijn pen op het papier wilden overgebracht worden. Het brengt in eerste instantie plezier, alsook rust. En daarbij zorgt het ook enig of meer zicht op zaken die je als mens, bewust of onbewust, belangrijk vindt.

Maar blijkbaar had ik mijn tekenboekje, ergens de dag voordien, om onverklaarbare reden uit mijn handtas gehaald en kon ik niet anders dan verwonderd zitten kijken naar mijn agenda en notaboek. En dan fluisterden de lijntjes op de bladen van mijn notaboek om een spontaan opvullen met woorden en ben ik beginnen schrijven. Ongeremd, spontaan, alles wat in me opkwam.

Een innerlijke dialoog ontstond vanuit de vrijwillige vraag: “Hoe voelt het aan om nog eens met de trein te reizen?”; waarmee ik me wilde afleiden van de verstomming rond het vergeten van mijn tekenboekje. Plan A lag overboord bij gebrek aan blanco bladen en plan B kondigde zich als vanzelf aan. Open minded aanwezig zijn, en stilte toelaten, brengen wel eens antwoorden op lang geleden gestelde vragen, tenminste als je jouw innerlijke criticus eerst – met een glimlach – laat passeren. Die innerlijke criticus stopte vanzelf met commentaar geven van zodra ik hem vanuit mildheid een tijdje liet uitrazen. Best wel grappig om hem zo bezig te horen. Je kunt het eens proberen om hem toe te laten en hem met een glimlach op afstand te overschouwen.

Voor mijn vermoeide lichaam voelde het intussentijds aan alsof ik op een spartaanse canapé onderuit wilde gaan, omdat ik de bank, waar ik op zat, als hard ervoer en ik nog heel erg moe was vanwege o.a. het vroege ochtenduur. Languit gaan heb ik uiteraard geenszins gedaan, want het tablet tussen de zetels in leek wel op een vastgezet vlot tussen een zee van leegte en twee verschillende werelddelen. Ook al was dat andere werelddeel tijdens de rit onbewoond. Zo’n treinreis, de stilte en losjes gaan zitten schrijven brachten wel leuke ideeën en schrijfsels. Wat me het meest bij is gebleven was een toffe gedachte dat ik, na afloop van mijn voormiddag workshop, mee naar huis heb genomen naar en voor mijn dochter.

Zo ontwikkelden mijn dochter en ik deze namiddag, bij mijn thuiskomst, een leuk idee om samen uit te voeren. Iets wat ze makkelijk zou aankunnen, ondanks haar beperkingen binnen haar autisme-spectrum en mentale beperking. En ook iets waar ze haar tijd enigszins zinvol mee zou kunnen invullen, nu haar vakantie is begonnen en ze zo’n twee maanden thuis zal vertoeven. Uit het verleden weten we dat de eerste dagen redelijk ontspannen zullen verlopen en dat ze vaak heel wat beloofd om te gaan doen. Maar daarnaast hebben we, uit onze ervaringen, beiden al geleerd dat het vaak bij ideeën en woorden zal blijven als we het nalaten om er een duidelijk intentie op te zetten. Met een glimlach en een knipoog zei ik haar: “Autisme kan een spelbreker zijn.”

Zo ontstond er vandaag een hartelijke verbinding tussen moeder en dochter via een blanco boek met witte bladen, die ze met enthousiasme in de materialenkast was gaan zoeken. Verder kreeg het voorstel om samen een tekendagboek op te starten een eerste vorm. En kwamen we verderop tot de vaststelling hoe een jong volwassen meisje – ondanks haar beperkingen – ook tot inzichten kan komen door vrijuit te gaan tekenen. Onbelemmerd, zonder nadenken, neerzetten wat er spontaan in haar opkwam. Volledig vrij kunnen tekenen, of schrijven, zorgde er voor dat er wat in haar los kwam; ongeacht haar beperkingen.

Vanuit het vertrouwen van een kind, en een luisterend oor van een moeder, hebben we een stapje gezet naar een nieuwe beweging; de intentie om samen een maand een tekendagboek bij te houden, en te luisteren naar welke behoeften er zoal meespelen.

Haar behoefte van vandaag was “aandacht ontvangen”. En dat is iets wat ik als mama vanuit mijn hart maar al te graag aan mijn kind heb gegeven. Persoonlijke tijd en belangstelling is namelijk het mooiste cadeautje wat je aan je kind kunt schenken, zeker in onze huidige maatschappij. Kinderen vergeten namelijk makkelijk wat er werd gezegd, maar onthouden heel goed wat er werd geleefd.  

Bijkomend hebben we ontdekt dat alle mensen, ook mensen met een autismespectrum, hun gevoelens kennen. De uitdaging ligt in het kunnen verwoorden. Eerst uitdrukken door ze vorm te geven; door er vooreerst een beeld van te schetsen … om daarna, met hulp, te gaan omzetten naar woordtaal. En dan heeft mijn dochter uiteraard het geluk dat haar mama goed om kan met woorden.

Een knusse tijd waar we samen een tekening vormden die haar gevoelservaring uitsprak, een wereld en een verhaal schetste, gevoelens en emoties weergaven en ons uiteindelijk naar duidelijkheid rond behoeften en inzichten meebrachten. En last but not least zelfs een patroon bloot legde. Een mooie stap in persoonlijke ont_wikkeling.

Eenieder kan dus tot inzichten komen. Ook mensen met een beperking; als ze er voor open staan en zichzelf de vrijheid gunnen om zonder ‘rem’ te gaan tekenen en/of schrijven. Een goede coach, ouder of vriend kan ondersteunen in het verwoorden van wat er binnenin leeft. Onbewust wordt bewust.

Wij genieten nog even na van een leuke eerste aanzet in ons teken- DAG_boek en wie weet inspireren we jullie daarmee om iets gelijkaardig te ondernemen. Alvast veel plezier, want persoonlijk inzicht ontwikkelen kan ook leuk zijn.

 

Tekening © Gwyneth Celen + Veerle Degreef: zwarte pigment liner Staedler