Skip links

Fragmenten … Fr-ag-men-ten

Fragmenten … Fr-ag-men-ten van een dag. Fragmenten aan het loslaten van gedachten met een glimlach. Fracties van bewustwording en geluk in loslaten, want een hoofd vol gedachten loslaten: “hoe doe je dat?”

Fr-ag-men-ten van een verleden maandag vingen aan met een wandeling en een hoofd vol gedachten. Het was die dag, na een zinderende week, opnieuw broeierig warm. Bijna een verstikkende warmte, want het zuchtje wind dat ons gelaat raakte leek zuurstofloos te zijn. Moedig zetten mijn voetjes hun stappen richting lommerte, en mijn dochter volgde me. Een kleine schaduwzone zonder lucht, maar net iets minder warm dan de rest van de omgeving. Ondertussen liepen mijn gedachten de vrije loop, en zag het ernaar uit dat er ergens in mijn hoofd een massa onechte mensen verdoken zaten.

Een minder en meer vrolijke bende die me afwisselend onverbloemd een oneindige stroom aan commentaren, opmerkingen, berichten, ideeën, verzinsels en meer brachten. Ze lieten me allemaal, onzichtbaar voor de buitenwereld, weten wat ze ervan dachten, welke ideeën ik zeker en vast diende te benutten en wat ik absoluut moest gaan doen en wat zeker niet. Wist ik nog waar te beginnen met ze? Ik keek mijn dochter aan en wist dat al die troubadours in mijn hoofd een oplossing wilden vinden, terwijl ik eigenlijk gewoon het advies wilde uitvoeren dat me de week voordien werd meegegeven – een week stilte nemen. Maar van stil zijn was er bovenin die knikker van me geenszins sprake, en wat kon ik daarmee? Opnieuw staarde ik naar mijn ondertussen stilstaande dochter.

 

Ken je dat gevoel van steeds weer in je hoofd komen vastzitten, terwijl je het fluisteren van je hart wilt horen? Het is misschien wel zoals ik daar stond met een bolleke overvol aan woorden en zinnen aan het begin van mijn wandeling; een lucht vol zware wolken die met elkaar willen strijden tot er een donderslag wordt veroorzaakt. Hoe dan ook merkte ik wat tijd later op dat er enige vertraging in die kritiekenhemel begon te komen. Hoe meer mijn voeten afstand verzetten, hoe langzamer de commentaren binnen holden. Ik ervoer een stroom van bevindingen die op een meer ritmisch tempo heen en weer verliepen, zoals eb en vloed. De drukte en chaos verdween in mijn bovenkamer, waardoor een kop vol transformeerde naar een rustiger en wat minder overladen hoofd.

Een hoofd in de wolken is een ander verhaal, maar wat een opluchting als ik ervoer dat gedachten in alle vormen en kleuren met een eerder gelijklopende tred begonnen binnen te komen en zo ook weer naar buiten dreven. De buitenlucht verrichtte duidelijk wonderen, ondanks die onhebbelijk hoge zomertemperaturen. Een luchtje scheppen bracht zo langzaamaan maar zeker al wat meer rust in dat gekrakeel daar boven.

Na een hele tijd weer op wandel met mezelf, gingen woorden in mijn hoofd steeds slomer aankomen en aldoor sneller passeren. Ik vond het gelijken op een druppelende kraan boven een hete plaat. Een denkbeeld waar een droppeltje naar beneden viel en vliegensvlug verdampte tot ‘niets’. Een beetje latent aanwezige damp die daarna plotsklaps verdween in het ijle. Fragmenten splitste zich op naar Fr-ag-men-ten.

Fr-ag-men-ten. Een fragment van een maandagmiddag op zoek naar de plek van een oude herinnering. In mijn dagreis, op weg naar een vervlogen aandenken, met een overvolle kop en de wens om het geraas van de autosnelweg aan bedenksels in mijn hoofd tot stilte om te toveren. Volop bewust van het altijd maar blijven doorgaan van een innerlijke criticus / commentator. Iedere keer weer opnieuw. Het was een steeds weer willen vinden van mogelijke oplossingen voor gestelde dillema’s in een mensenleven. Maar soms, zo nu en dan, is het echt wel nodig om eens NIETS te doen.

Een hectische en dwingende maatschappij doet een hoogsenstief mensenhoofd wel eens op til slaan in het zoeken naar oplossingen, en dat is jammer want dan wordt het hart vaak op stilzwijgen gezet. Dan heb je een portie lef nodig om vriendelijk ‘neen, dankjewel’ te zeggen. Want het nalaten om ‘neen’ zeggen, voel je na verloop van tijd in je lijf gebeuren. Vroeg of laat maakt het hart zich ontegenzeggelijk kenbaar.

Ook tijdens mijn wandeling liet mijn lijf blijken, en was het niet enkel mijn brein dat me erop wees, dat ik alle reflecties, standpunten, ideeën, voorbijflitsende uitspraken, … en het hele verdere gamma aan mogelijke woorden en woordspelingen wilde stil krijgen. Stilte om even te kunnen genieten van het ‘niets’. Want ik wist en weet maar al te goed, en jij misschien ook, dat het nu net dit niets ‘iets’ kan brengen. Reflecties zijn helemaal oké, en soms ook nodig om doen, maar met momenten is er duidelijk ook leegte nodig. Oplossingen zijn namelijk moeilijk vindbaar in een overvol hoofd.

Van vol naar leeg. Dat lukte me eerlijk gezegd moeilijk op die ene dag, en dus kwam er doorheen het etmaal toch weer een gedachte fluisteren: “Hoeveel wandelingen dient dit kind te ondernemen alvorens haar hoofd helemaal tot zwijgen komt?” en “Hoe ga je het voor elkaar krijgen om naar je hart te kunnen luisteren?” Hij (mijn hoofd/gedachtegang) kreeg daarop vriendelijk het antwoord: “Geen idee, laat het maar zijn zoals het komt.” En daarmee liet ik alles los voor die dag en vertrouwde ik op mijn voetjes en waar ze me zouden brengen. In het loslaten van ‘moeten’ ontmoet je een deel van jezelf. En dat deel is er altijd, ondanks dat het vaak verstopt zit achter tal van angsten, diverse conditioneringen, het steeds weer ‘moeten’, een aantal verwachtingen, een berg aan ideeën en zoveel meer.

Fr-ag-men-ten … frontline agenda mentaal te negeren … geen notie nemen van wat er in je opkomt en je voeten en je hart vertrouwen dat het straks wel brengt wat je nodig hebt. Ga wandelen, promeneren, flaneren, … en geniet van een zuchtje wind zou ik zeggen. En misschien zet je jezelf ook op een terrasje en maak je een tekening van het moment? De natuur, jouw natuur, brengt je ongetwijfeld inspiratie.

 

 

Onze tekening is een fragment uit ons teken-dag-boek, een moment ‘buiten en binnen het dagdagelijkse leven met autisme en hoogsensitiviteit’, en dit in beeld gebracht door een jong volwassen vrouw en haar mama. Liefs CreatiVeer.

Gerelateerde Blogs

Reageer