Skip links

Fragmenten

Fragmenten. Fragmenten van een dag in ‘t omgaan met het autismespectrum van m’n kind. Een deeltje van een fijne moeder-dag begon met een leuk cadeautje van, en een treinmoment met, mijn dochter. Een treinreis waarin we ontdekten hoe autismespectrum op bepaalde tijdstippen heel vriendelijk kan ogen maar ook bijzonder zwaar kunnen wegen op een mama; figuurlijk maar ook letterlijk in sommige deelopnamen van een mensenleven.

Tijdens onze treinreis hing haar lichaam als een loodzware kracht op me. Een extreme en diepgaande druk die menig mens tot ‘zwaarmoedig voelen’ zou hebben kunnen omvormen. Trekkend aan iedere cel in mijn lichaam, naar beneden leurend als een extra persoonlijke gravitatiekracht, een onzichtbaar iets dat stilzwijgend alles naar onderen zeurde. ’t Begon me op na een tijdje aardig te vervelen en ik vond het behoorlijk ambetant om haar als mama liefdevol te zeggen: “Mijn lieve lijf schreeuwt om verlichting lieve meid, kun je even rechtop gaan zitten.”

Ze is dan ook niet meer zo klein, en licht als een veertje, met haar negentien jaar. Zelf had ze geenszins last van haar langer-durende hangerige moment, want zij genoot volop van het liefdevolle en geborgen gevoel dat ze bij haar mama kan vinden. Autismespectrum weegt met momenten bijzonder zwaar, figuurlijk maar ook letterlijk in dit fragment van een moment. Ergens had ik een virtueel bloemetje willen sturen naar alle mama’s die met een kind met enige vorm van autisme samenleven, en alle geduld van de wereld inzetten om er volop voor hun kind te zijn.

Wat verderop in de tijd leken mijn ogen en mond, door haar plakkerige gedrag, plotseling op druiperige strooppotten waar viskeuze honing, of een gelijkaardig dik-lopend goedje, uit naar onderen zou glijden. Alsof alles in mijn lijf enig stuttenwerk kon gebruiken om alles op z’n plaats te houden. Ik wou van daaruit allesbehalve afdwalen in lankmoedigheid, dus troostte ik mezelf dat het allemaal oké was. Dan schudde ik mijn dochter teder van me af, zodat ik een moment voor mezelf kon nemen om op adem te komen en haar zwaarte van me af kon vegen.

Ik keek daarna verlicht op, zag haar slaperige gezicht en staarde naar haar jonge gelaat (met gesloten ogen), haar witte huid, zwarte haren en rode wangen. “Ze zou sneeuwwitje kunnen wezen”, kwam er instant in me op. En mijn gedachten liepen verder: “Ze is nog moe dus laat ik haar maar wat rusten.”

De rust en stilte waren echter snel weg met de doordringendheid van een schril geluid dat door de luidsprekers galmde. “Irritant”, kon ik rechtstreeks van haar gezicht lezen en ik sloeg het gelukkig om met een lach. Een glimlach naar de herinnering die daarbij naar boven kwam drijven; de gedachtenis van geluidjes die ze gebruiken in EMDR-therapie. Zo kon ik als mama van een, voor mijn dochter, vreselijk aanvoelende situatie een aanvaardbaar gegeven maken. En daarmee een besluit kon trekken om een volgende keer oordopjes mee te nemen.

Met een glimlach kon ik haar nog door het onverwacht weerkerende scherpe geluid heen aanmoedigen tot het positief focussen op iets anders, zoals lezen of tekenen, en gaf daarbij zelf het voorbeeld. In mijn tekenboekje schetste ik vluchtig diverse dingen die aan ons voorbijflitsen vanuit onze snel rijdende trein. Zo werd reizen met de trein een beetje nieuwe werelden ontdekken, want door de snelheid kun je nooit echt ‘mooi’ tekenen en dat hoeft ook helemaal niet. De essentie was om op iets anders te focussen dan het, voor ons, vervelende geluid. Voor mijn dochter was het dan meekijken naar wat er uit mijn pen kwam kruipen en daarin vergat ze de bijna onverteerbare galm.

Autoschroten brachten ons kleurrijk verdrukte inspiratie, groene landschappen deden verlangen naar een eigen plek, paarden en koeien leidden naar rust en weelderig bebloemde bomen gaven bonte innerlijke vreugde … tot een enigszins strakke architectuur een nieuwe stad en halte aankondigde, … en een hele grote bende scoutsleden druk en lawaaierig een deel van de trein opeiste … het jonge geweld (met een glimlach) … de stilte was plotsklaps spoorloos verdwenen, weggevlucht voor een ander geluid.

Mocht er iets in je omgeving storen, leid jezelf – of je kind – dan af. Door je te ont-focussen op datgene wat je irriteert, ontdek je andere – misschien wel leukere – dingen. Wij duimen mee voor jou / jullie.

Reageer