Skip links

HSP – Hoogsensitief_Stilte_Poëzie

“The earth has music, for those who listen.” (Shakespeare)

Wat er met je gebeurt als je als hoogsensitief mens, wegens onvoorziene omstandigheden, ineens beroep moet doen op het openbaar vervoer in plaats van je eigen wagen in alle sereniteit te kunnen gebruiken? ‘Sardientjes-gevoel’ denk je nu misschien? Maar die uitdrukking is er, met een grote glimlach, maar een peulenschilletje tegen. Je was het even vergeten wat het is om hoogsensitief te zijn, maar in de context van een overvolle bus werd je plotsklaps weer helemaal helder geklopt. En hoorde je jezelf innerlijk stilletjes fluisteren tegen jezelf: “O ja, de wereld, ik ben echt hoogsensitief.”

Het kan best overweldigend zijn hoe alle prikkelende elementen bij je naar binnen kunnen dringen. Het is alsof je onverwacht struikelde over een onzichtbaar iets en abrupt in een berg aan woeste prikkeldraad terecht kwam. Je zag het geeneens aankomen. Een wirwar van prikkeldingen waar je liefst zo snel mogelijk uit zou geraken. Maar hoe harder je aan die draad zou trekken, hoe diepgaander de stekels in je hoofd en je lijf zouden gaan snijden. Soms is de enige manier in dit leven jezelf stil houden; totdat je jezelf rustig uit de situatie kan halen.

En daar zit je dan in de bus toe te kijken op een bende rumoerige mensen, die elkaar bijna zouden vertrappelen omdat ze ten alle koste net in die ene bus willen geraken. Onachtzaam voor een ander, gevuld met het luidruchtigste getoeter dat je je ook maar kunt voorstellen, een veelvoud van geuren alsof je een dozijn deuren van een mix aan keukens en parfumeriewinkels zou openen, en het ongemakkelijke gevoel van onuitgesproken oordelen die in de lucht zweven tussen alle miniscule gaatjes atmosfeer door. De naar beneden kijkende smartfoon-mens is dan nog de minst storende factor, want die heeft zich al afgezonderd met zijn eigen unieke drumgeluid door zijn oorplugs heen. Een zotte ondersteboven wereld. Of dacht je dat jij gek was misschien?

Het moment dat je daarna weer in alle eenvoud thuis komt, en het geraas van de spektakel-maatschappij tot een tijdelijk verleden hoort, kan stilte alleen maar als symfonie in je hemel klinken. Tijd voor niets. Dat is iets. De rust van bijna in een soort van geruisloosheid terecht te komen – als een geluidloze doos binnen je eigen bestaan. De kleine burengeluidjes door de muren heen zijn als kleine vliegjes die muisstil aan de zijkant van de kamer blijven hangen. Ze lijken op fladderende blaadjes in tegenstelling tot die voormalig luidruchtige drummende massa in en rond de bus.

En dan ga je zitten aan je grote rechthoekige tafel met ‘Illuminine’ zachtjes op de achtergrond, en keer je helemaal weer terug bij jezelf. Met een blok witte was, wat houten stokjes, een haaknaald, wat wit en gouden garen en nog tal van andere kleine prutsen die je ooit hebt zitten verzamelen, … en een opdracht. Je hebt een taak opgedragen gekregen van je docent en bent op een punt gekomen dat je het wil laten om je best te gaan doen. Je wil gewoon je opdracht maken vanuit vreedzaam jezelf zijn, en niets meer en niets minder.

In een ongestoorde kalmte, die helemaal bij je hoort, pak je je spulletjes vast en leg je ze weer weg, en neem je weer iets in je hand en plaats je het weer op z’n plek, … en zo gaat dat een tijdje door tot je de tijd helemaal uit het oog bent verloren en je bewust wordt dat de ‘ratioman’ – of –vrouw – er geeneens meer is. Eigenlijk blijkt deze al een hele poos afwezig. En ogenblikkelijk, daarmee samen, valt je oog breed glimlachend op je creatie. Je voelt je onvertaalbaar dankbaar voor de poëzie die zichtbaar is geworden. Ze is weergekeerd. Je poëtische karakter heeft zich opnieuw authentiek getoond doorheen de hoogsensitieve vredige hemelse stilte. Een geschenkje poëtisch geluk zonder tegendruk. Een mooie indruk. Een indruk over je verleden. Een handdruk naar de levenslessen die je eruit kan halen. Het geluk van thuiskomen bij jezelf door te vertrouwen op je stilte, je intuïtie en jezelf gewoon je zelf te laten zijn. Door in stilte te zijn ontdek je de poëzie van je leven.

Gelukkig zijn is gewoon hoogsensitief jezelf (durven) zijn.

“If you want to be happy, be.” (Leo Tolstoy)